Πίστευα πως το ατύχημα του άντρα μου θα ήταν το χειρότερο γεγονός της ημέρας μου. Αντί γι’ αυτό, μια μικρή ανακάλυψη με ανάγκασε να αναρωτηθώ πόσα πραγματικά γνώριζα για τη ζωή που είχαμε χτίσει μαζί. Μετά από χρόνια απόλυτης εμπιστοσύνης στις καθημερινές μας συνήθειες, βρέθηκα ξαφνικά να αναζητώ μια αλήθεια που βρισκόταν μπροστά μου όλο αυτό το διάστημα.
Ο γιατρός είχε ήδη πει ότι ο Ίθαν θα γινόταν καλά, όταν βρήκα κάτι που με έκανε να αμφισβητήσω τους τελευταίους 18 μήνες του γάμου μας.
Θα έπρεπε να είχα νιώσει ανακούφιση.
Αντί γι’ αυτό, στεκόμουν στη μέση του διαδρόμου κρατώντας μια διάφανη πλαστική σακούλα και κοιτούσα επίμονα μια παιδική ζωγραφιά.
Τρεις ανθρωπάκοι στέκονταν δίπλα σε δύο μικρά μωρά τυλιγμένα με μπλε κουβέρτες.
Θα έπρεπε να είχα νιώσει ανακούφιση.
Στην κορυφή, κάποιος είχε γράψει με ακανόνιστες γραμμές από κηρομπογιές:
«ΕΓΩ + ΜΠΑΜΠΑΣ + ΤΑ ΜΩΡΑ.»
Από κάτω υπήρχε ένα μήνυμα:
«Ίσως μπορέσω να γνωρίσω τον Άτλας και τον Όουεν την επόμενη φορά.
Με αγάπη, Μία.»
Διάβασα τα ονόματα των γιων μου δύο φορές.
Ύστερα δίπλωσα το χαρτί και μπήκα κατευθείαν στο δωμάτιο του άντρα μου.
— Ποια είναι η Μία;
Ο Ίθαν σήκωσε το βλέμμα από το κρεβάτι.
Είχε ένα γδάρσιμο στον κρόταφο και το ένα του χέρι ήταν στον γύψο από το ατύχημα.
Η ανακούφιση που φάνηκε στο πρόσωπό του μόλις με είδε εξαφανίστηκε.
— Πού το βρήκες αυτό;
— Ήταν ανάμεσα στα πράγματά σου, Ίθαν.
— Ποια είναι η Μία;
— Αννίκα…
— Ξέρει τα ονόματα των μωρών μας.
Έστρεψε το βλέμμα του αλλού.
Το στομάχι μου σφίχτηκε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
— Ποια είναι;
— Ξέρει τα ονόματα των μωρών μας.
— Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό αργότερα;
— Όχι.
— Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
— Τότε θα μου απαντήσεις πριν ξεκουραστείς.
Κατάπιε δύσκολα.
— Είναι η κόρη μου.
— Η… τι σου;
— Η κόρη μου.
— Πόσο χρονών είναι;
Άρχισα να υπολογίζω πριν προλάβω να σταματήσω τον εαυτό μου.
Ο Ίθαν κι εγώ είχαμε γνωριστεί επτά χρόνια πριν.
— Πόσο χρονών είναι;
— Με έχεις απατήσει;
— Όχι. Σε καμία περίπτωση.
Η απάντηση ήρθε αμέσως.
— Όχι, Αννίκα, επανέλαβε. — Η Λόρεν κι εγώ είχαμε μια σύντομη σχέση πριν γνωριστούμε. Χωρίσαμε πριν μάθει ότι ήταν έγκυος.
— Η Λόρεν;
— Η μητέρα της Μία.
— Δηλαδή ήξερες για τη Μία εδώ και οκτώ χρόνια;
— Όχι.
— Τότε πόσο καιρό;
Κοίταξε την κουβέρτα.
Έκανα ένα βήμα πιο κοντά.
— Δηλαδή ήξερες για τη Μία εδώ και οκτώ χρόνια;
— Ίθαν.
— Μόνο εδώ και 18 μήνες, Άννι.
Ολόκληρο το σώμα μου πάγωσε.
Πριν από 18 μήνες εξακολουθούσα να κάνω τακτικά θεραπείες εξωσωματικής.
Ύστερα από πέντε χρόνια γιατρών, ενέσεων, αποτυχημένων θεραπειών και τηλεφωνημάτων που είχα μάθει να φοβάμαι, ο Άτλας και ο Όουεν γεννήθηκαν τελικά πριν από έξι μήνες.
— Μόνο εδώ και 18 μήνες, Άννι.
Όλο αυτό το διάστημα εμπιστευόμουν απόλυτα τον Ίθαν. Μοιραζόμασταν κωδικούς, τραπεζικούς λογαριασμούς και ημερολόγια. Πίστευα πως δεν υπήρχε κανένα κομμάτι της ζωής μας που να μην το γνωρίζαμε και οι δύο.
— Δηλαδή το έμαθες όταν ακόμα κάναμε θεραπείες;
— Μόλις είχα μάθει για εκείνη.
— Και δεν μου το είπες.
— Δεν ήξερα τι να κάνω.
— Σε αποκαλεί μπαμπά.
Έκλεισε τα μάτια του.
Αυτό ήταν αρκετό.
Η πόρτα άνοιξε πριν προλάβω να κάνω άλλες ερωτήσεις.
Ο δρ. Κόλινς μπήκε μέσα.
Είχε ήδη πει νωρίτερα ότι η διάσειση και το σπασμένο χέρι του Ίθαν δεν ήταν απειλητικά για τη ζωή του.
— Πρέπει να σε εξετάσω ξανά, είπε.
Ο Ίθαν με κοίταξε.
— Μην φύγεις.
Εγώ ήθελα ακόμα μία ώρα γεμάτη απαντήσεις.
Αντί γι’ αυτό, κοίταξα τη ζωγραφιά που κρατούσα στο χέρι μου.
— Αυτό δεν τελείωσε ακόμα.
Και μετά βγήκα από το δωμάτιο.
