Ο πατέρας μου, ο Ρόμπερτ, είναι 54 ετών, ενώ η μητέρα μου, η Μάργκαρετ, είναι 51.
Από μικρή είχα πολύ στενή σχέση με τον πατέρα μου. Με προστάτευε, με βοηθούσε στα μαθήματά μου και κάθε Κυριακή με πήγαινε βόλτα. Ήταν πάντα δίπλα μου και πίστευα πως δεν υπήρχαν μυστικά ανάμεσά μας.
Ωστόσο, τους τελευταίους μήνες η συμπεριφορά του είχε αρχίσει να με προβληματίζει. Με κοιτούσε επίμονα για αρκετή ώρα και, όταν το παρατηρούσα, χαμογελούσε και έλεγε:
«Έχεις γίνει μια τόσο όμορφη νεαρή γυναίκα».
Αρχικά δεν έδωσα σημασία. Όμως, μια μέρα, μου έκανε μια παράξενη ερώτηση.
«Έμιλι, αν κάποια μέρα σε φιλούσα, θα θύμωνες μαζί μου;»
Γέλασα.
«Μπαμπά, τι ερώτηση είναι αυτή; Αφού με φιλάς συνέχεια στο μάγουλο!»
Το πρόσωπό του σοβάρεψε.
«Δεν εννοώ ένα τέτοιο φιλί».
Εκείνη τη στιγμή μπήκε στην κουζίνα η μητέρα μου. Ο πατέρας μου σταμάτησε αμέσως να μιλάει. Εγώ δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε.
Μια εβδομάδα αργότερα, μου πρότεινε να πάμε μαζί στο δάσος.
«Μόνο οι δυο μας. Θέλω να περάσουμε μερικές ώρες μαζί», είπε.
Η μητέρα μου άκουσε τη συζήτησή μας.
«Ρόμπερτ, γιατί θέλεις να πάτε στο δάσος;»
Εκείνος χαμογέλασε αμήχανα.
«Επειδή εκεί κανείς δεν θα μας ενοχλήσει».
Η μητέρα μου δεν απάντησε. Παρατήρησα, όμως, ότι το πρόσωπό της είχε χλωμιάσει.
Είχα ήδη την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Παρ’ όλα αυτά, συμφώνησα να πάω.
Την Κυριακή το πρωί ξεκινήσαμε. Ο πατέρας μου ήταν ασυνήθιστα σιωπηλός στο αυτοκίνητο. Κάθε τόσο με κοιτούσε και ύστερα επέστρεφε αμέσως το βλέμμα του στον δρόμο.
Ύστερα από περίπου σαράντα λεπτά φτάσαμε στο δάσος. Αρχικά περπατήσαμε σε ένα συνηθισμένο μονοπάτι. Στη συνέχεια, όμως, μου πρότεινε να προχωρήσουμε πιο βαθιά ανάμεσα στα δέντρα.
«Υπάρχει ένα πανέμορφο μέρος που θέλω να σου δείξω».
«Μπαμπά, εδώ γύρω δεν υπάρχει σχεδόν κανείς».
«Ακριβώς γι’ αυτό σε έφερα εδώ».
Άρχισα να αισθάνομαι άβολα. Λίγα λεπτά αργότερα φτάσαμε σε ένα παλιό ξύλινο παγκάκι. Ο πατέρας μου σταμάτησε, κοίταξε γύρω του και ύστερα γύρισε προς το μέρος μου.
Ξαφνικά, με άρπαξε από το χέρι.
«Επιτέλους, είμαστε μόνοι μας».
Τον κοίταξα έκπληκτη.
«Τι συμβαίνει;»
Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.
«Έμιλι, έλα κοντά μου. Άσε με να σε φιλήσω».
Τραβήχτηκα αμέσως προς τα πίσω.
«Μπαμπά, γιατί μιλάς έτσι;»
Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.
«Επειδή περιμένω αυτή τη στιγμή εδώ και πάρα πολύ καιρό».
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά.
«Τι προσπαθείς να μου πεις;»
Ακούμπησε το χέρι του στον ώμο μου.
«Μη φοβάσαι. Δεν πρόκειται να σου κάνω κακό».
Απομάκρυνα αμέσως το χέρι του.
«Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην πλησιάζεις άλλο».
Η έκφρασή του άλλαξε.
«Έμιλι, με έχεις παρεξηγήσει».
«Τότε εξήγησέ μου!»
Κοίταξε προς το παλιό παγκάκι.
«Πρώτα θέλω να κάνεις κάτι για μένα».
«Τι πράγμα;»
«Κλείσε τα μάτια σου».
Πάγωσα.
«Γιατί;»
«Εμπιστεύσου με. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα».
«Όχι!»
Ο πατέρας μου αναστέναξε βαριά.
«Περίμενα δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια γι’ αυτή τη μέρα».
Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα όλα τα παράξενα λόγια του. Τα κομπλιμέντα, την ερώτηση για το φιλί και την επιμονή του να είμαστε μόνοι.
Άρχισα να απομακρύνομαι αργά.
«Θέλω να γυρίσω σπίτι».
Τότε έβαλε το χέρι στην τσέπη του και έβγαλε ένα μικρό βελούδινο κουτί.
«Έμιλι, σε παρακαλώ. Κοίτα πρώτα αυτό».
«Τι έχει μέσα;» τον ρώτησα νευρικά.
Δεν απάντησε. Αντί γι’ αυτό, είπε:
«Η μητέρα σου δεν πρέπει ποτέ να μάθει ότι σε έφερα εδώ».
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η μαμά.
Απάντησα αμέσως.
«Μαμά;»
Η φωνή της ακουγόταν ανήσυχη.
«Έμιλι, πού βρίσκεσαι;»
«Στο δάσος».
«Σε πήγε ο πατέρας σου στο παλιό ξύλινο παγκάκι;»
Πάγωσα.
«Ναι… αλλά πώς το ξέρεις;»
Η μητέρα μου έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα.
Ύστερα ψιθύρισε:
«Έμιλι, αν ο πατέρας σου θέλει να σε φιλήσει, σε παρακαλώ μην τον αφήσεις μέχρι να φτάσω εκεί».
Μόλις που μπορούσα να αναπνεύσω.
«Μαμά, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;»
Η απάντησή της με έκανε να ανατριχιάσω.
«Αυτό ακριβώς που φοβάμαι εδώ και δεκαεννέα χρόνια».
Η κλήση διακόπηκε ξαφνικά.
Γύρισα προς τον πατέρα μου.
«Τι μου κρύβετε οι δυο σας;»
Κάθισε στο παγκάκι και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Έμιλι, κάθισε. Ήρθε η ώρα να μάθεις όλη την αλήθεια».
Άνοιξε το βελούδινο κουτί.
Μέσα υπήρχε ένα χρυσό δαχτυλίδι.
Τον κοίταξα τρομοκρατημένη.
«Μπαμπά… τι είναι αυτό;»
Πήρε το δαχτυλίδι στα χέρια του.
«Ανήκε σε μια γυναίκα που αγάπησα πάρα πολύ».
«Ποια ήταν;»
Έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα.
«Η μητέρα σου».
Τον κοίταξα μπερδεμένη.
«Μα η μαμά είναι ζωντανή!»
Χαμήλωσε το κεφάλι του.
«Μιλάω για τη βιολογική σου μητέρα, Έμιλι».
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.
«Τι…;»
Ο πατέρας μου συνέχισε με σπασμένη φωνή.
«Δεν γεννήθηκες από τη Μάργκαρετ. Η γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο ονομαζόταν Κάθριν. Ήταν η πρώτη μου σύζυγος. Ήμασταν πολύ νέοι όταν γνωριστήκαμε. Δυστυχώς, πέθανε λίγες ημέρες μετά τη γέννησή σου».
Άρχισα να κλαίω.
«Και γιατί δεν μου το είπατε ποτέ;»
«Επειδή η Μάργκαρετ σε μεγάλωσε από τότε που ήσουν μόλις δύο μηνών. Σε αγάπησε σαν να ήσουν το δικό της παιδί».
Κάθισα δίπλα του, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω όσα άκουγα.
Ο πατέρας μου συνέχισε:
«Πριν πεθάνει, η Κάθριν είχε μια τελευταία επιθυμία. Μου ζήτησε να σε φέρω εδώ όταν θα γινόσουν δεκαεννέα ετών».
«Γιατί εδώ;»
Έδειξε το μικρό ξέφωτο.
«Επειδή εδώ γνωριστήκαμε για πρώτη φορά. Και ακριβώς δίπλα σε αυτό το παγκάκι της ζήτησα να με παντρευτεί».
Κοίταξα το δαχτυλίδι.
«Είναι η βέρα της;»
«Ναι».
Ωστόσο, κάτι εξακολουθούσε να με βασανίζει.
«Τότε γιατί ήθελες να με φιλήσεις; Γιατί μου μιλούσες με αυτόν τον τρόπο;»
Ο πατέρας μου χαμήλωσε το κεφάλι.
«Διάλεξα τις χειρότερες δυνατές λέξεις, κορίτσι μου. Ήθελα να σου δώσω σήμερα το δαχτυλίδι της μητέρας σου και να σε φιλήσω στο μέτωπο, όπως έκανε εκείνη όταν ήσουν μωρό. Ήμουν όμως τόσο συγκινημένος, που δεν κατάλαβα πόσο τρομακτικά ακούγονταν τα λόγια μου».
Έμεινα σιωπηλή.
«Και όταν είπα ότι περίμενα δεκαεννέα χρόνια, εννοούσα αυτή τη στιγμή. Τη μέρα που θα μπορούσα επιτέλους να σου μιλήσω για την Κάθριν».
Τον κοίταξα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Τότε γιατί η μαμά δεν ήθελε να μάθω την αλήθεια;»
Χαμογέλασε θλιμμένα.
«Επειδή φοβόταν μήπως σε χάσει».
Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε βήματα στο μονοπάτι.
Γυρίσαμε και είδαμε τη μητέρα μου.
Σταμάτησε μόλις μας αντίκρισε. Τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα.
«Ρόμπερτ…»
Ο πατέρας μου σηκώθηκε.
«Της τα είπα όλα».
Η μητέρα μου πλησίασε και κάθισε δίπλα μου.
«Έμιλι, υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να σου εξομολογηθώ».
Με κοίταξε τρυφερά.
«Ήμουν η καλύτερη φίλη της Κάθριν. Μεγαλώσαμε μαζί. Πριν γεννηθείς, μου ζήτησε ότι, αν της συνέβαινε ποτέ κάτι, να φροντίσω να μη μείνεις μόνη σου».
Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει.
«Όταν πέθανε, εσύ ήσουν μόλις λίγων ημερών. Πήγαινα καθημερινά στο νοσοκομείο για να σε φροντίζω».
Ο πατέρας μου της έπιασε το χέρι.
«Στην αρχή η Μάργκαρετ απλώς με βοηθούσε. Με τον καιρό ήρθαμε πιο κοντά και, δύο χρόνια αργότερα, παντρευτήκαμε».
Την κοίταξα με δάκρυα στα μάτια.
«Δηλαδή δεν είσαι η πραγματική μου μαμά;»
Η έκφρασή της άλλαξε.
Μου απάντησε απαλά:
«Δεν σε γέννησα, αγάπη μου. Όμως ήμουν εκεί όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα. Ξενυχτούσα δίπλα σου όταν αρρώσταινες. Και κάθε φορά που με φώναζες μαμά, ένιωθα η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο».
Την αγκάλιασα σφιχτά.
«ΕΙΣΑΙ η μαμά μου. Και θα είσαι πάντα!»
Ξέσπασε σε λυγμούς.
Όμως ο πατέρας μου είπε ξαφνικά:
«Έμιλι, υπάρχει ακόμη κάτι που πρέπει να δεις».
Με οδήγησε πίσω από το παγκάκι. Εκεί, κοντά στον κορμό ενός δέντρου, υπήρχε ένα μικρό ξύλινο κουτί.
Μέσα βρισκόταν ένα παλιό μαγνητόφωνο.
Ο πατέρας μου πάτησε το κουμπί.
Αρχικά ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος. Ύστερα, μια απαλή γυναικεία φωνή γέμισε το ξέφωτο.
«Ρόμπερτ, αν το κοριτσάκι μας ακούσει ποτέ αυτή την ηχογράφηση, θέλω να ξέρει ότι το αγάπησα πριν ακόμη το κρατήσω για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου…»
Πάγωσα.
Ήταν η φωνή της Κάθριν.
Η ηχογράφηση συνεχίστηκε.
«Κι αν δεν είμαι δίπλα της όταν μεγαλώσει, υποσχέσου μου ότι θα τη φέρεις στο μέρος όπου ξεκίνησε η αγάπη μας».
Ο πατέρας μου έκλαιγε.
Τότε άκουσα την πιο συγκινητική φράση.
«Και σε παρακαλώ, φίλησέ την στο μέτωπο για μένα. Θέλω να ξέρει ότι μέσα σε εκείνο το φιλί θα υπάρχει και η δική μου αγάπη».
Δεν μπορούσα πια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
Γύρισα προς τον πατέρα μου. Στεκόταν σιωπηλός, κρατώντας το μικρό δαχτυλίδι.
Πλησίασα κοντά του.
«Μπαμπά…»
Με κοίταξε.
«Μπορώ τώρα να σε αγκαλιάσω;»
Έπεσα στην αγκαλιά του. Εκείνος με φίλησε απαλά στο μέτωπο.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα επιτέλους γιατί επέμενε τόσο πολύ να με φέρει σε εκείνο το μέρος.
Έχουν περάσει έξι μήνες από εκείνη την ημέρα.
Φυλάω το δαχτυλίδι της Κάθριν σε ένα ξεχωριστό κουτί κοσμημάτων. Και αγαπώ τη Μάργκαρετ περισσότερο από ποτέ.
Ένα απόγευμα τη ρώτησα:
«Μαμά, γιατί τρόμαξες τόσο πολύ όταν έμαθες ότι ο μπαμπάς με είχε πάει στο δάσος;»
Χαμογέλασε θλιμμένα.
«Επειδή φοβόμουν ότι, μόλις μάθαινες την αλήθεια, δεν θα με ξαναφώναζες ποτέ μαμά».
Την αγκάλιασα.
«Μου χάρισες δεκαεννέα χρόνια μητρικής αγάπης. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό».
Εκείνο το βράδυ επιστρέψαμε και οι τρεις στο δάσος.
Ο πατέρας μου σταμάτησε δίπλα στο παλιό παγκάκι. Του έπιασα το χέρι.
«Μπαμπά, θυμάσαι πόσο φοβήθηκα όταν μου είπες να πλησιάσω για να με φιλήσεις;»
Χαμήλωσε το κεφάλι.
«Ναι. Και λυπάμαι πραγματικά που σε τρόμαξα τόσο πολύ».
Χαμογέλασα.
«Τώρα καταλαβαίνω γιατί ήσουν τόσο συγκινημένος».
Εκείνη την ημέρα, όταν ο πατέρας μου με έπιασε από το χέρι στο δάσος και μου είπε «Επιτέλους, είμαστε μόνοι μας. Έλα κοντά μου, θέλω να σε φιλήσω», ένιωσα απόλυτο τρόμο. Πίστεψα πως η παράξενη συμπεριφορά του έκρυβε κάτι ασυγχώρητο.
Όμως η αλήθεια ήταν πως ήθελε να μου χαρίσει ένα φιλί εκ μέρους της μητέρας που δεν πρόλαβε να με δει να μεγαλώνω.
Και τώρα έχω όχι μία, αλλά δύο μητέρες.
Η μία μου χάρισε τη ζωή.
Η άλλη με μεγάλωσε και με αγάπησε σε κάθε στιγμή της ζωής μου.
Και ο πατέρας μου εκπλήρωσε επιτέλους την πιο σημαντική υπόσχεση που είχε δώσει δεκαεννέα χρόνια νωρίτερα. ❤️
